Nang Wala Nang Nagbubunganga sa Akin

ni Macky Serrano Salvador

Natupad na ang minsan kong hiniling

wala na ngayong nagbubunganga, naninita sa akin

pag nagkakape ako

bago kumain

wala nang nananaway

pag inaabot ko

tuwalya sa sampayan

pagkatapos magbabad

sa sarili kong blog at Facebook account

wala na, wala.

Hindi na ako

nakaririnig ng sermon

pag may natitirang kanin sa'king pinggan

o kung pumapasok ako ng bahay

nang nakatapak

pagkagaling sa eskuwalahan

nang nakasapatos buong araw.

Wala na 'kong naririnig

ni sermon, ni sita

pag nilalantakan ko ang balot

nang hindi naghahapunan

o pag nakatodo ng lakas

ipod na nakapasak sa'king tenga

o pag natutulog ako

nang nakahubad.

Wala nang pagbubungangang humahalo

sumasaliw

sa sagitsit ng mantika sa kawali

sa mga umagang

tinatanghali ako nang gising

o mga pangaral

na nakikipag-duet

sa huni ng mga kuliglig

sa mga gabing

minamadaling araw ako nang uwi.

Wala na akong naririnig na ganoon

wala na,

dahil nga wala ka na

at kasabay ng pagkawala

ng mga sermon, pangaral, sita

pagbubunganga

wala na rin akong

madamang saya.

Ang Autobiografia ng Ibang Lady Gaga - Book Launching ni Jack Alvarez

Meet the Other Lady Gaga

Saturday, 12^th May 2012, 6.00 pm at Conspiracy Bar

Jack Alvarez’ debut book, Ang Autobiografia ng Ibang Lady Gaga,

it binds together 91 scandalous but honest testimonies and revelations, a non-linear short narratives,

an anthology of dagli into a book with the heft of a novella,

through the presence of one daring, ambitious, unforgettable character: The Other Lady Gaga.

+++

Naiangat ni Jack Alvarez ang dagli sa isang sining ng paglikha ng malaking daigdig mula sa maliit at partikular na karanasan… Isang makabuluhang kontribusyon ito sa panitikan ng bansa. - Reuel Aguila, Palanca Hall of Famer.

Hindi nakapagtatakang sumunod siya sa yapak ng kanyang idolo na nagsabing, “Creativity is the greatest form of rebellion”. - Mark Angeles, awtor ng Patikim at Emotero.

Hindi lang sa panganganak dapat iangkop ang sinasabing ‘isang paa sa hukay’; pati na sa pakikipagsapalaran sa ibayong dagat ay bagay na bagay ito.. - Paul Roquia aka XIXI MATURAN, blogger sa Aliwan Avenue

Gaya ni Lady Gaga na minsang pinagdudahan ngunit sa kalaunan ay nagbaon ng sariling muhon, malamang, ang eksperimental na pagtatangakang ito ni Jack Alvarez ay hahanap ng puwang sa malawak na entablado ng panitikan. Kiver at deadmatology na lang sa mga mandadaot na luz valdez, mashonda’t abs bitter herbs na kritiko ng buhay at panitikan. – Eros S. Atalia, Official Ambassador ng Inter-Gallatic Space Invaders

Elehiya kay Ma. Sheena S. Trinidad

-Jeric Jimenez

Hindi ko alam kung bakit kinailangang durugin ang magkabila mong mga paa

gayong sinanay ito sa matinding sikat ng araw

patungong

Mendiola.

Hindi ko alam kung bakit kinailangang butasin

ng iba’t ibang kalibre ng baril ang iyong katawan

gayong panangga ito ng mga aping magsasaka.

Hindi ko alam kung bakit kinailangang tanggalin ang karapatan mo bilang

mabuting anak,

malambing na asawa’t

mapagkalingang ina

gayong labis-labis kang sumigaw para sa wastong sahod ng mga manggagawa

gayong ubos-lakas kang nagmulat dahil balintuna ang pamamahayag

gayong buong buhay mo bilang anak,

asawa’t ina’y

inialay

para sa mga kumitil din naman ng iyong buhay.

Hindi ko alam kung bakit kinailangang

barilin ka nila nang malapitan

gayong di na rin naman nalalayo

ang nalalapit nating kalayaan.

Hindi ko alam kung bakit kinailangang tadtarin ng bala ang iyong bungo

durugin ang iyong mga paa

at butasin ang iyong katawan

gayong matibay at lalong lumalakas ang mga una nating utak,

ang mga una nating dugo.

gayong ang mga yabag sa lansanga’t kanayuna’y di na naglalayo

gayong ang mga pananggalang sa kalunsura’y di na sumusuko.

Dahil ba sa mga lapidang uhaw sa pagkabuhay

na naroon ang pagmamahal na maliw na maliw?

dahil ba sa mga naiwa’t nakalimutang bulto ng mga buto-buto

na naroon ang mga panaginip na minsan mong iniluha ang paglaya

o dahil ba sa bitak-bitak nilang mga mata

na makikita mo ang mga balang di tumuturol ang mga ihi.

At sa matingkad nilang mga unipormeng

maaaninag mo ang walang saysay nilang pagpapasabog ng mga bomba.

Mapatutunayan mong walang naipagtatanggol ang mga isinusuka ng kanilang mga baril.

Sa pagkakataong isa-isang natutumba ang mga tulad nating bukal

nadadamba ang maliliit na singhal

masikhay na naitutulak ang mariringal na pagwasak

at naitatayo

nabubuo

lalong tumitindig ang matitimyas na

pagkakapantay-pantay.  

Hindi mo man matagal-tagal na nahimas ang likod ng iyong anak,

napunasan ang tumutulo niyang laway o nalinis kanyang dumi ;

hindi mo man naakay ang iyong ina sa kanyang pagtanda

o naalagaan ang iyong ama sa nananakit niyang rayuma ;

hindi mo man nasuklian ang mga halik sa hangin ng iyong kabiyak,

kanyang mga liham ng pag-aalala

o pagmamahal na tiyak na tiyak naman niyang umaabot

hanggang sa dulo ng mga balang iyong pinakawalan ;

Natitiyak ko. Natitiyak naming lahat –

Maririnig pa rin namin sa lansangan ang mga paa mong kanilang dinurog

Mauulinigan pa rin namin sa matatalas na diskurso’t panawagan

ang mga tinig mong kasamang winasak ng iyong bibig

At madarama pa rin namin sa kanayunan ang katawan mong binutas ng mga

walang silbi’t

Walang saysay nilang mga bala.

-       Si Sheena Trinidad ay dating lider-istudyante mula sa UP-Manila. Isa sa apat umanong New People’s Army (NPA) na nakaingkwentro ng Armed Forces of the Philippines (AFP) noong Marso 8, 2012 sa Bongabon, Nueva Ecija.

Trak

TRAK 

by: Jeric Jimenez

tumatagas ang langis

sa tambutso ng                                                jeep.

sinasabayan ito ng pagewang-gewang

na larawan nina                  Maria at Jesus.

Ang mga alikabok sa rosaryo’y

dumikit nang                                       husto sa bawat                                    butil.

pagewang-gewang din,

ang krus sa rosaryo’y putol ang kaliwang kamay;

basag               ang                                                      ulo.

may                 krak                 na ang mukha ng                                 signage

amoy               lumot ang                    lalagyan ng mga                     

barya

maitim na ang dating kulay

dilaw na                                              kurtina

tumatagas pa rin ang langis

ngayon ito’y

nagpadulas sa gulong na handang humambalang sa

Humahalimaw,

Napakalaki

Rumaragasang…

Bangungot (nightmare)

by: Tilde Acuna

more from here: Carcosite

Ang Langgam sa Banyo ng U.P. Diliman

 by: Rom Factolerin

Lakad-takbo akong nagmamadali

kinikilabutang pumasok sa isang gusali

hangos sa hagdan

kumaliwa sa palikuran

pawisan at nanginginig

na ibinaba

ang zipper.

 pikit, buntong-hininga sabay tingala

unti-unting umagos ang ginhawa.

Mula sa sahig na aking kinatatayuan

napatingin ako sa aking paanan

bulbol na kulot

lumalakad ng painot-inot

tangan-tangan sa bibig

ng isang malaki

at maitim na langgam

Isinara ang zipper at butones

inayos ang laylayan ng damit

pero hindi pa rin mawaglit

ang tingin

sa tanawing

nakaliligalig.

Minsan ako’y sadyang pakialamero

buhay ng iba’y libangang usisain

kahit na ang walang kakwenta-kwentang

gawain

tulad na lang nitong langgam

na ewan ko ba at imbis na pagkain

ay lagas na bulbol ang tangay-tangay

sa kanyang mga ngipin.

Naisip ko habang naghuhugas na ng

aking mga kamay

mayroon nga kayang ibig sabihin

ang ganitong pangitain?

ano kaya ang sasabihin ng lola kong

mapamahiin?

Marahil nga na ang tao

sa kanyang pamumuhay sa

makabagong mundo

sangkatutak ang hawak at tangay-tangay

na kung anu-ano

gaya ng lagas na bulbol sa ngipin ng

langgam

parang modernong gadget

sa kamay ng mangmang

pinag-ipunan at binili kahit pa hulugan

ni hindi naman alam kung ano ang silbi

at para saan.

Awiting Ka Roger

by: Jeric Jimenez

Sa wakas, makakanta mo na rin ang ibong matagal-tagal mo na ring sinisipulan. Ang mga awiting di mo man lamang masambit sa labis na pagkaabala, maaawit mo na ring mag-isa. Mapakikinggan mo na rin habang pumapaling ang leeg. Sumasabay sa uyayi’t maaamong mga ritmo. Sa wakas, di ka na mamomroblema pa sa mga nagliliparang mga papel o sandamakmak na duming ating nililinis. Lumbay kaming nagdalamhati sa iyong paglisan. Ngunit masaya kami ngayong humahabi ng kasaysaya’t mga awitin. Sa wakas, tulad ng palagi’t lagi mong bilin, natutuhan na rin naming umawit nang sabay-sabay. At tulad ng walang humpay mong paggabay, sa mga awitin man sa kalunsuran o sa mayuming ritmo sa kanayunan;

Dudurugin ang maling timbre ng musika.

Wawasakin ang garalgal na mga nota.

Final Trick

 

 

 

by: MJ Rafal

Ayaw na talaga niya ng ganitong trabaho. Unang-una, lahat nakatingin sa kanya. Naiilang siya sa ganitong mga pagkakataon na tumatama ang mata niya sa isang dalagang labas ang cleavage at parang may kung anong init sa kanyang puson; nahihiya siya sa mga batang nakatingin sa kanya, nahihiya siya sa sarili niya. Pangalawa, makati sa mukha ang makapal na pulbo sa kanyang pisngi at ang lagpas na pustura ng lipistik sa kanyang labi. At ang huli, mababa ang tingin niya sa sarili kapag pinagtatawanan siya ng matatandang nanonood. Wala nang epek ang mga luma niyang magic tricks, pinupulaan siya kapag sumasablay.

 

Natatandaan pa niya ang nangyari noong isang buwan nang murahin siya ng binatang di yata natuwa sa biro niya.

 

"Bawal mag-sigarilyo ang mga bata, okay ba?" tanong niya sa mga batang imbitado sa birthday party habang naghahanda sa bago niyang trick.

 

"Opo," sigaw ng mga batang nakatingin sa hawak niyang sigarilyong isinawsaw niya sa isang tabong tubig.

 

"Paano ang matatanda, bawal din?" singit na sigaw ng isang binata sa dulong kumpol ng mga manunuod.

 

"Bawal ho," sagot niya. "Kasi yosi kadiri, di ba mga bata?"

 

"Opo." sigaw uli ng mga bata.

 

"Putang'na mo! E niloloko mo lang 'yang mga bata e. Luma na 'yang madyik-madyik mo!" angil ng binata.

 

Di na siya sumagot at dali-dali na lamang na pinalitan ang sigarilyo ng bente pesos habang nagkakawkaw sa tabo. Inihagis niya ito sa nasasabik na mga bata. May kung anong inis na kumukulumpol sa kanyang lalamunan.

 

Mabilis na niyang tinapos ang palabas at nagpaalam na sa mga magulang ng celebrant. Binigyan siya nito ng limandaan at isang styro ng ispageti. Ngumiti na lang siya. Ayaw na nga niya ng ganitong trabaho.

 

-----

 

Umorder siya ng isang bagong magic trick sa suki niyang magic shop. Medyo mahal pero okay lang sa kaniya. Ito na rin kasi ang last show niya at suwerteng sa kapitbahay lang din ng huli niyang show. Saktong- sakto ang trick para sa final show niya. Do or die, kailangan niyang makita ang binatang nagpahiya sa kanya.

 

-----

 

Isang kahon iyon na ipapasok mo ang kalahating katawan (mula balikat hanggang hita). Isasara at saka pagtutusuk-tusukin ng mga espada. Iyon ang huling trick niya. Ayaw niyang mapahiya.

 

-----

 

Dati na siyang napapahiya.

 

Noong third year highschool, naging fast food crew siya at may isang matandang babaing pinagmumura siya dahil may natirang sauce ng ispageti sa mesa na hindi niya napunasan nang maayos dahil sa pagmamadali. Kinain lang niya ang mura at suspension ng manager.

 

Noong bago siya magtapos ng hayskul, naging cashier siya sa isang coffee-donut shop. Hindi niya nalagyan ng asukal ang kapeng inorder ng isang lalaking may kasamang kasintahan. Pinagmumura rin siya. At nagtangkang ipatatanggal kung hindi ililibre ang mga inorder nito. Kinausap siya ng manager at ikinaltas sa kanyang sahod ang order ng kostumer. Kinain lang niya ang kaltas at pagasasabon ng manager.

 

At noong second year college (ang huling tuntong niya ng paaralan) --ang pinakamatindi--sinampal siya ng babaing nasa edad kuwarenta na panay borloloy sa katawan. Waiter siya noon sa isang bar at lasing ang babae, na hindi nagustuhan marahil ang pagkakaabot niya ng ladies drink na inorder nito; na hindi naman niya sadya. Minura siya, ulo hanggang paa. Nang magtangka siyang magsalita, sinampal siya nito't nagbantang ipakukulong. Tinaggal siya ng manager, improper ang kanyang behavior sa mga kostumer. The customer is always right, no matter what, 'ika nito. Kinain niya ang hiya at ang pagkakatanggal. Wala siyang nakuhang back pay.

-----

 

Dati na siyang napapahiya at ayaw na niyang mapahiya pa. Kaya nga't pinagbutihan niya ang maging boyoyong. Maging clown sa mga party. Pasama-sama lang dati sa mga kaibigan niyang ganoon ang trabaho, hanggang sa siya na ang tinatawagan ng mga magulang ng magpa-party.

 

Ilang taon din niyang nagustuhan ang trabaho hanggang nitong mga huli, lagi't lagi na siyang sumasablay at paulit-ulit na rin ang trick niyang mga luma.

 

Muntikan na siyang masunugan ng mukha nang huli niyang tangkain ang pagbuga ng apoy. Hindi na niya ito inulit.

 

-----

 

Pero ngayon, habang nakatingin sa kanya ang lahat at natapos na rin ang pagpapalabas niya ng kalapati sa maliit na kahon, handa na siyang gawin ang kanyang final trick.

 

Nagtawag siya ng isasali, at iyon nga ang binatang pinahiya siya noong isang buwan.

 

Hindi niya alam kung namumukhaan pa siya nito. Marahil hindi. Nagbago siya ng costume at wig pati na rin ng make-up. Iniba rin niya ng pangalan niya.

 

Lumapit ang binata at agad na rin niyang pinapasok sa kahon. Labas ang ulo at binti, mayabang ang ngiti ng binata.

 

"Anong pangalan niyo, ser?" tanong niya.

 

"Bert," sagot nito.

 

"Okay, mga bata, palakpakan natin si Kuya Bert!"

 

Palakpakan ang mga bata. Palakpakan din ang mga magulang.

 

"Mga bata, 'wag niyong gagayahin ang trick na ito a. Okay ba?"

 

"Opo!" sigawan ang mga bata.

 

Kinuha niya sa gilid na lamesita ang anim na espadang may anim na dangkal ang haba. Inimuwestra niya sa hangin na parang kabalyero. Pinahawak sa mga batang nasa harapan ng platform.

 

At inumpisahan na niya ang pagtutusok ng mga espada. Bago ito ay tinakpan niya muna ng itim na tela ang ulo ng binata.

 

"Handa ka na ba, Kuya Bert?"

 

"Handang-handa na!"

 

"Okay, palakpakan naman diyan mga bata!"

 

-----

 

Itinusok niya ang unang espada.

 

"Ah!" sigaw ng binata sa loob ng kahon. Nagpupumiglas ito. "Tulong-tulong!" sigaw pa nito.

 

"Magaling umarte si Kuya Bert, mga bata! Palakpakan! Sinong gustong maging artista?"

 

Taasan ng kamay ang mga bata.

 

Itinusok niya ng pangalawa. At ang pangatlo.

 

Tinanggal niya ang itim na tela sa ulo ng binata, nakapikit na ito.

 

Nagtawanan ang mga bata. Halakhakan.

 

At itinusok niya ang ika-apat, at ikalima. Palakpakan pa rin ang mga bata. Mas lumakas ang palakpakan nang may dugong dumadaloy sa binti ng binata. Nakangiti lang siya habang nakatingin sa mukha ng mga taong hindi niya kilala. Magagalak. Nagpapalakpakan Mga walang problema, mga hindi napapahiya, isip-isip niya. Mga sagana, mga pinagpala.

 

Bago niya itusok ang ika-anim na espada, may isang batang lumapit at hinawakan ang dugo na nagkalat na sa platform.

 

"Mommy!" tawag ng bata. "Is this real?"

 

Habang papalapit ang magulang, itinusok na niya ang huling espada. Nagpalakpakan ang ilang mga bata pero hindi na ang lahat. May mga magulang na rin na pinagkakarga ang kanilang mga anak.

 

Naupo siya sa gilid na bangkito sa tabi ng magic trick niyang kahon. Pinagmamasdan niya ang nagkakagulong mga bata at magulang. Yumuko siya habang tinatanggal ang pulang wig.

 

At habang nagsisigawan ang mga tao, tumayo siya at binuksan ang kahon.

 

Anim na espadang nakatusok sa dibdib ng binata ang lumantad sa mga manunuod.

 

Hindi siya napahiya, naisaloob niya. Hinding-hindi.